,,Chcę być Aniołem''.

Pięcio letnia dziewczynka patrzyła w okno. Miała nadzieję, że zobaczy najbliższą jej sercu osobę. Tak dawno przecież jej już nie widziała! Przestała nawet liczyć dni, bo nie znała więcej liczb. Siadała na parapecie każdego ranka i przez cały dzień czekała, czekała na tę jedną osobę. Była pewna, że jeśli będzie cierpliwie czekać, to ona się pojawi. Przyjdzie i znowu zanuci ulubioną kołysankę, przy której tak bardzo lubiła zasypiać, że znowu pochwali ją za pięknie namalowany obrazek. Tak bardzo za nią tęskniła. Nie mogła zrozumieć, że osoba ta już się nie pojawi. Pewnego dnia nie wytrzymała i poszła do taty.
- Tatusiu, dlaczego mamusia jeszcze nie wróciła ? - zapytała
- Kochanie, mamusia już nie wróci - powiedział Robert.
- Ale dlaczego? - zadała kolejne pytanie.
- Bo widzisz, mamusia jest teraz jednym z aniołków, które czuwają nad nami. Ona teraz opiekuje się Tobą i mną tam z nieba - powiedział Robert i pokazał swojej córce palcem gwieździstą taflę.
- To dlaczego mamusia nas zostawiła i nie wzięła ze sobą? - dopytywała się Karolinka
- Widzisz,kochanie... - powiedział Robert, zdejmując małą z parapetu i sadzając sobie na kolanach. - Mama chciałaby nas zabrać ze sobą, ale nie mogła. To tylko ona mogła zostać Aniołem. Tylko ona mogła iść do nieba, a nas musiała zostawić tutaj w domu.
- Ale ja też chcę być aniołkiem. Wtedy będę z mamusią i ty też będziesz mógł! - twierdziła malutka.
- Każdy zostaje aniołem wtedy, kiedy jest jego czas, a nie wtedy kiedy zechce - tłumaczył Robert.
- To kiedy będzie mój czas ? - zapytała Karolinka.
- Tego nikt nie wie, słoneczko... - powiedział Robert patrząc w okno. Było mu ciężko po utracie ukochanej żony. Na początku myślał, że nie da sobie rady. Jedynej siły do dalszego życia dawała mu malutka istotka, która właśnie teraz słodko spała na jego kolanach. Wziął Karolinę na ręce i zaniósł do łóżeczka.

Kiedy teraz sobie o tym przypomina, wydaje jej się to śmieszne. Jak można być tak naiwnym, żeby wierzyć w takie bajeczki o aniołkach? Tego nie wie. Chociaż często zadaje sobie to pytanie, to dalej wierzy w to, co powiedział jej ojciec kilka lat temu. A może po prostu chce w to wierzyć? Często sięga pamięcią do tamtych dni z dzieciństwa. Przypomina sobie jaki piękny uśmiech miała jej mama... Pamięta też wakacje spędzone wspólnie nad morzem, jak jej rodzice bawili się z nią , budując zamki z piasku.
Wiele by oddała, żeby to wróciło... Jednak wie, że czasu nie da się cofnąć. Jest wdzięczna ojcu za to, że tak bardzo się stara, jednak on zastąpi jej matki. Teraz, kiedy siedzi na tym parapecie, tak jak kilka lat temu, wszystko wydaje się beztroskie. I choć często zastanawia się, jak by to było, gdyby mama żyła, jest wdzięczna Bogu za to co ma. Bo przecież ma tak wiele i umie się tym cieszyć, a to jest najważniejsze!